Mijn ‘teveel’

De zon schijnt. M’n dochter ligt in bed. Het is tien uur ’s ochtends…
Het is een tijd geleden dat ik besloot om gewoon minimaal een uur te gaan zitten. Ik leg m’n voeten op de stoel voor mij zodat ik me maximaal bewust ben van het moment voor mezelf. Zalig! Langzaam dwalen mijn gedachten af naar wat ik net gedaan heb. Ik ben een paar keer naar de container gelopen. Eerst met een stuk vergeten, beschimmelde kaas. Toen met een half blik mais. En toen met een behoorlijk stuk hartige taart. O ja, en gisteren had ik nog een bijna volle pot jam, ook beschimmeld en vleeswaren die al langer dan een week in de koelkast hadden gelegen. Ik ben de eendjes gaan voeren met brood dat nog prima te eten was…gewoon omdat het zo gezellig is. En volgens mij staat er ook een half pak melk dat nu wel ongeveer over de datum zal zijn. Die moet ik zo maar even checken.

Ineens moet ik denken aan mensen die tekort hebben. Mensen in Nederland en mensen buiten Nederland. Ik krijg er een akelig en verdrietig gevoel van. Ik denk aan twee verhalen die vorige week op mijn pad kwamen. Een moeder die haar dochtertje in het ziekenhuis achterliet. Ze is bang dat haar man haar of haar lieve baby’tje om het leven zal brengen omdat ze het leven geschonken heeft aan een meisje. Het andere betreft het verhaal van een jonge pas getrouwde vrouw. Ze heeft zichzelf in de brand gestoken om zelfmoord te plegen. Haar huwelijk was zo ondraaglijk dat deze manier van zelfmoord haar de beste optie leek… Ze is voor 50% verbrand maar nog in leven. Twee verhalen over vrouwen die in extreme armoede leven.

En daar zit ik dan…voeten omhoog, lekker relaxed. Ik denk nog verder terug. Twee maanden geleden gaf ik een seminar over ‘teveel hebben’. Ik geloof dat het prima is dat er verschillen zijn tussen mensen. Het is oké als de een meer heeft dan de ander. Maar het kan niet zo zijn dat de een teveel heeft en de ander tekort komt. Daar moeten we wat aan doen. Ik heb mezelf en de anderen aangespoord om na te denken over waar je ‘teveel’ ligt. Het is duidelijk dat ik weer een stukje van mijn ‘teveel’ heb ontdekt… Ik schaam me nu, zittend in de zon, over de hoeveelheid van mijn teveel. Maar niemand heeft iets aan mijn schaamte. Ik moet er wat aan doen en zal beter gaan opletten. Ik geloof dat het verminderen van mijn ‘teveel’ de oplossing kan zijn voor het ‘tekort’ van een ander.

200 miljoen meisjes missen ten gevolge van gendercide.
Doe er iets aan!

Reacties

reacties